چراغ شیعه

بــر روی نیـزه ، نگاهش چه مضطـر است
چشـمی به راه و چشم دگرسوی خواهر است

اجـرش به تیر و تیـغ ادا شـد ، ز کـوفیان
تنـها به این بهانه کـه او ، پور ِ حیـدر است

گفتـا بـه زنـدگی که به ذلت ، نخـواهمت
زیـن رو چـراغ شیـعه ز ِ نامش منـوّر است

با خواهـرش ، چـه غریبـانه گـفت زیـر ِ لب
این کـاروان و حـادثه هـایش ، مقـدّر است

دادش به دیـن ، دل و جـان را ، که وصف ِ آن
هـرگز نـه در خیـال و تصـور ، مصـوّر است

یارب ، چـه دید عمـه ی سادات ، کز پـی اش
خـون جای اشـک بر رخ ماهـش شنـاور است

در سـوگ و ماتـمت ، چـه نـویسم ز ِ کـربلا
جائیکه ، نوحـه خـوان ِ تـو ، زهرای ِ اطهر است

( ر . ص . آسمان )