بهار

باز هم ، فصل ِ بهار آمد و آن یار نیامد

به لب آمد نفس و ماه ِ شب ِ تار نیامد

باز هم ، رقص ِ چمن دید و به مهمانی ِ گلها

نظری کرد و نهان گشت و پدیدار نیامد

به ره ِ میکده ماندم ، که ببینم رخ ِ ماهش

نگهم باز به در ماند و به دیدار نیامد

پر ِ پرواز ِ مرا بست و دلش ، دام ِ دلم شد

قفسی گشت و دلم کشت و به تیمار نیامد

پای ِ دل بستم و بالی زدم و باز نوشتم

عطش آتش زد و غم سر زد و غمخوار نیامد

بیت آخر شد و آخر به لبم ماند و نگفتم

که بهار آمد و آن نرگس ِ خَمار نیامد

رضا آسمان ( ر . ص . آسمان )